អត្ថន័យ​ប្រពៃណី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​ និង​ ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​

១) ការប្រកាន់ជំនឿ នៅសម័យមុនព្រហ្មញ្ញសាសនានិងពុទ្ធសាសនា ចូលមកដល់៖
កាលដើមឡើយ ពលរដ្ឋទូទៅ នៅទឹកដីខ្មែរ បានប្រកាន់យក ជំនឿដ៏ធំមួយ ហៅថា ជំនឿវិញ្ញាណនិយម ឬ ជំនឿអារក្សអ្នកតា (Animism) គឺការប្រកាន់យកជំនឿ ទៅលើវិញ្ញាណក្ខន្ធ សក្ដិសិទ្ធិ រក្សាទឹកដីព្រៃភ្នំ និងជីវិតមនុស្សសត្វ។ នៅក្នុងជំនឿនេះ គ្មានព្រះអាទិទេព ឬ ព្រះពុទ្ធទេ មានតែវិញ្ញាណក្ខន្ធសក្ដិសិទ្ធិរក្សាលោកដូចជា៖

ក. អ្នកតា (អ្នករក្សាព្រៃភ្នំនិងសត្វ ដែលរស់នៅអាស្រ័យព្រៃភ្នំ ជាជម្រក)
ខ. អារក្ស (អ្នករក្សាទឹក និងសត្វ ដែលរស់នៅអាស្រ័យទឹកជាជម្រក)
គ. មេមត់ (អ្នករក្សាវិន័យ និងរបៀបរៀបរយប្រចាំមណ្ឌលរស់នៅ)
ឃ. ព្រះភូមិ (អ្នករក្សាដីភូមិ ចំការដំណាំ)
ង. ជំនាងផ្ទះ (អ្នករក្សាការពារលំនៅឋាន)
ច. ម្រេញគង្វាល (អ្នករក្សាកុមារ និងជនដែល មិនអាចជួយខ្លួនឯងបាន ដូចជាអ្នកពិការ និងចាស់ជរា) ជាដើម ។ល។
ឆ. កូនក្រក (អ្នករក្សាសព្វសត្វដែលបម្រើប្រយោជន៍គ្រួសារ ដួចជា សេះ គោ ក្របី ដំរី ឆ្កែឆ្មា ជាដើម)

ចំណែកវិញ្ញាណ ដែលបំផ្លាញលោក នៅក្នុងជំនឿវិញ្ញាណនិយមមាន៖
ក. មេធ្មប់ (ជាយមរាជ ឬជាស្តេចនៃព្រលឹងសាម៉ានទាំងឡាយ)
ខ. ព្រាយ (ពពួកជញ្ជក់ឈាមអ្នកដទៃ)
គ. អាប (ពពួកមានតែក្បាលនិងក្រពះ ដែលតំណាងសេចក្តីលោភលន់ឥតប្រមាណ)
ឃ. ប្រេត គឺជាវិញ្ញាណខ្មោចអបាយភូមិ (ជាព្រលឹងរបស់មនុស្សដែលប្រព្រឹត្តតែសេចក្តីវិនាស និង ព្រលឹងបុគ្គលដែលចាំតែទារស៊ីតែម៉្យាង)

ក្រោយមកបន្ទាប់ពីមាន ការឆ្លងវប្បធម៌ ពីប្រទេសឥណ្ឌា ប្រទេសខ្មែរបានទទួលឥទ្ធិពល នូវជំនឿថា មានយក្ស មានបិសាច ថែមទៅលើជំនឿវិញ្ញាណនិយមនេះទៀតដែរ។

២) ពិធីសែនព្រេនវិញ្ញាណសក្ដិសិទ្ធិ៖
ពិធីសែនព្រេនវិញ្ញាណសក្ដិសិទ្ធិ មានច្រើនប្រភេទ ដូចជាពិធីហោមរោង ពិធីថ្វាយបង្គំគ្រូ ពិធីចារយ័ន្ត ពិធីបណ្តេញបិសាច ពិធីរំលឹកគុណ ពិធីរំដោះគ្រោះ ពិធីតម្លើងរាសី ពិធីឡើងផ្ទះ ពិធីឧបកិច្ចនានា ពិធីរៀបការ ពិធីបញ្ចុះសព ។ល។ នៅក្នុងពិធីនិមួយៗ គេតែងតែធ្វើការគោរពសែនព្រេន ដោយមានយក ភោគទ្រព្យអាករភស្តុភារនានា ដែលជាសម្បត្តិដែលអ្នកស្រុករកទុកដាក់ជាទ្រព្យផ្ទាល់ខ្លួន យកមកដាក់សែនថ្វាយវិញ្ញាណបារមីសក្ដិសិទ្ធិ ដែលធ្លាប់បានជួយអោយគេបានថ្កុំថ្កើងរស់នៅសុខសប្បាយ។ រីឯភស្តុភារដែលគេយកមកសែន មានរួមទាំងសត្វព្រៃ និង សត្វចិញ្ចឹម (មានដូចជា ជ្រូកព្រៃ គោ ជ្រូក មាន់ទា ។ល។ ) មានការប្រមូល ភោគផលផ្លែឈើ ព្រមទាំងមានការធ្វើនំចំណី និង អាហារវិសេសៗ ព្រមទាំង ការប្រមូលទ្រព្យល្អៗ មកតម្រៀបដាក់សែនព្រេន នៅពេលមានពិធីពិសេសៗ ដូច្នេះម្តងៗ។

នៅក្នុងចំណោម នំចំណីភស្តុភារ ដែលសម្រាប់ដាក់សែនព្រេនទាំងឡាយនោះ មានវត្ថុវិសេស ដែលគេត្រូវការជាងគេ បាត់មិនបាន គឺការកាប់សត្វយកមកសែន និងការវេចនំអន្សមសម្រាប់ដាក់អម សត្វដែលគេចម្អិន យកមកដាក់សែនព្រេន មានគោជ្រូកមាន់ទា ជាពិសេសនៅពេលគេរៀបចំ ប្រារព្ធពិធីបុណ្យរំលឹកគុណ និង គោរពវិញ្ញាណក្ខន្ធរបស់ដូនតា។ ការវេចនំអន្សមនេះ ជាដំណើរសក្ខីភាព នៃការសំបូរសប្បាយរបស់អ្នកស្រុក គឺបរិបូរណ៍ដោយផលស្រូវ សណ្តែក ដូង ចេក សាច់សត្វជាដើម។

អត្ថន័យ​ប្រពៃណី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​ និង​ ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​

៣) ប្រពៃណីនៃការវេចនំអន្សម៖
ពាក្យថា អន្សមនេះ គឺជាពាក្យក្លាយមកពីពាក្យដើម ថា នំសន្សំ គឺមានន័យថា ជានំតំណាងភោគផលបរិបូណ៌ ដែលពលរដ្ឋ បានធ្វើការងារស្រែចំការ សន្សំទុកនូវភោគផលនេះ សម្រាប់ដោះស្រាយការរស់នៅ មិនអោយមាន ការខើចអត្តខាត់ក្នុងគ្រួសារនិមួយៗ ជាពិសេស នៅរដូវរាំងស្ងួត ឬនៅពេល ស្រុកទេសមាន សង្គ្រាមទុរភិក្សអន្តរាយ។

នៅជំនាន់ដើម ខ្មែរយើងមាន បែងចែកការវេចនំអន្សមជាពីរបែប ហៅថាអន្សមញី និង អន្សមឈ្មោល។ គេវេចនំអន្សមញី ដោយការខ្ចប់ អង្ករដំណើរជាមួយចេកទុំ ធ្វើជាស្នូល មូររុំហើយ បត់សន្លឹកចេក នៅក្បាលនំអន្សមទាំងសងខាង តែមួយផ្នត់ រួចដាក់ផ្អោបផ្គួបពីរនំ ចងមូរភ្ជាប់គ្នា អោយជាប់ល្អ ទើបយកទៅដាក់ស្ងោរក្នុងថ្លាងធំ។ ចំណែកការវេចនំអន្សមឈ្មោលវិញ មានដាក់សណ្តែកបាយ និងសាច់ជ្រូកប្រឡាក់ប្រៃ ដាក់ជាស្នូលមូលរុំនឹងស្លឹកចេកយ៉ាងក្រាស់ ធំៗជាងនំអន្សមញី រួចហើយ គេបត់ស្លឹកចេក នៅក្បាលនំអន្សមទាំងសងខាង ក្បាលនំម្ខាងមានពីរផ្នត់ រួចហើយរុំខ្សែព្រាលចងអោយណែនតឹង ទោលតែឯង មិនមានផ្គួបជាមួយអន្សមណាទេ។

ដោយសារការវេចនំអន្សមឈ្មោលញី បែបខុសគ្នានេះហើយ ទើបអាចអោយគេចំណាំនំអន្សមបាន យ៉ាងងាយថា មួយណាញី មួយណាឈ្មោល ក្នុងលក្ខណៈជាភេទខុសគ្នាតាមរូបរាង គឺអន្សមញី មានរសផ្អែម មានស្នូលចេកទុំនិងគ្រាប់សណ្តែកស្ងោរ ហើយមានរាងតូចខ្លី ហើយសំប៉ែត ដោយសារការច្របាច់ផ្គួប ចងអន្សមពីរផ្អោបចូលគ្នាតែមួយ។ ចំណែកអន្សមឈ្មោល តែងមានរសជាតិប្រៃ មានស្នូលសណ្តែកបាយនិងសាច់ជ្រូក មានរាងមូលធំ ហើយវែង ជួនកាលមានទម្ងន់ ដល់ទៅ ៥ ឬ ៦គីឡូក្រាម។

នៅសម័យដើម អ្នកស្រុកដែលនៅតំបន់មាត់ស្ទឹង ឬអូរធំៗ គេច្រើនធ្វើនំអន្សម ដាក់តែអង្ករដំណើបនិងអំបិលឡមៗ មិនដាក់ស្នូល ដាក់ខ្ទិះដូង ឬស្ករទេ ព្រោះគេចង់ទុកអោយបានយូររាប់ខែ មិនមានអោយផ្អូម ជាពិសេសនំអន្សមឈ្មោល។ គេច្រើនវេចអន្សមនេះ ចងជាចង្កោម ស្ងោរអោយឆ្អិន ពេលណាបរិភោគមិនអស់ គេអាចចងខ្សែបោះអន្សម ទម្លាក់ទៅបាតស្ទឹង ឬបាតអូរជ្រៅ ដែលមានទឹកត្រជាក់ នោះអន្សមអាចរក្សារសជាតិយូរមិនងាយផ្អូម។ នៅពេលណាមួយ ដែលគេនឹកភ្នក ចង់បរិភោគ អ្នកស្រុកនឹងទៅស្រាវយកអន្សមមួយ កាត់យកមកស្ងោរ ហើយឆីដូចនំអន្សមធម្មតា វេចថ្មីៗដែរ។ ជាពិសេសទៅទៀត អ្នកស្រុកខ្មែរយើង ច្រើនធ្វើនំអន្សមរបៀបនេះ នៅក្នុងកាលយុគ ដែលប្រទេសជាតិ មានសង្គ្រាមទុរភិក្ស មានខ្មាំង ឬ ចោរប្លន់ច្រើន ពិបាករត់លូន គេចចម្បាំង និងពិបាក ចេញចូល ដាំអាហារ លៀងគម្លាន។ គេច្រើនធ្វើដើម្បីទុកជួយផ្គត់ផ្គង់ ទាហានដែលនៅក្នុងសមរភូមិចម្បាំង ដោយភាពប្រញាប់អាសន្ន ព្រោះពុំមានពេលដណ្ដាំចម្អិនអាហារ។

៤) ប្រពៃណីនៃការបោះបាយបិណ្ឌ និងការធ្វើនំអន្សមដាក់បិណ្ឌ ៖
ក្រោយពីប្រទេសខ្មែរ បានទទួលឥទ្ធិពលព្រះពុទ្ធសាសនាយ៉ាងគំហុក ពីប្រទេសឥណ្ឌា នៅជំនាន់សតវត្សរ៍ទី១១ (ក្រោមអធិបតីភាព នៃព្រះចៅគ្រងរាជ ជ័យវរ្ម័នទី៧) បូកផ្សំ និងជំនឿវិញ្ញាណនិយម និង ជំនឿព្រហ្មញ្ញសាសនា ដែលបានមកដល់ប្រទេសខ្មែរ តាំងពីជំនាន់ព្រះបាទ កោឌិណ្យជ័យវរ្ម័ន និង ព្រះនាងសោមាទេវី (ឬ ព្រះបាទហ៊ុនទៀន ព្រះនាងលីវយី ដែលជាឈ្មោះ ដែលពពួកឈ្មួញចិន បានដាក់អោយ ពេលចិនមកធ្វើជំនួញតាមសំពៅ នៅដែនដីជ្រោយសុវណ្ណភូមិ ) ពលរដ្ឋខ្មែរ បានបង្កើតទំនៀមទម្លាប់ថ្មីមួយទៀតយ៉ាងប្រសើរក្រៃលែង គឺការប្រមូលមូលមុំនាំគ្នា ប្រារព្ធប្រជុំបិណ្ឌ នៅក្នុងទីវត្តអារាម ដែលភាគច្រើន ច្រើនសង់នៅកណ្តាលភូមិ ដើម្បីអោយអ្នកស្រុក ស្រួលដើរចេញចូលព្រឹកល្ងាច ក្នុងការចែកចាយ នូវបុណ្យកុសល គឺផ្តល់នូវអំពើល្អ ចំពោះគ្នា ដើម្បីបង្កើន សេចក្តីសុខសន្តិមង្គលចម្រើនរុងរឿង ក្នុងចិត្ត ក្នុងគ្រួសារ និងក្នុងភូមិ ដែលខ្លួនគេរស់នៅ។

គោលការណ៍ចំបង នៃការប្រារព្ធពិធីប្រជុំបិណ្ឌនេះ គឺធ្វើឡើង ដើម្បីរំលឹកនូវកតញ្ញុតាធម៌របស់ខ្លួនគេម្នាក់ៗ ចំពោះលោកអ្នកមានគុណទាំងឡាយ ព្រមទាំងមានការចែករំលែកបុណ្យ គឺអំពើល្អ ដែលជាទាន ដល់បុគ្គលផងដទៃ ដែលជាមិត្តនិងញាតិសន្តានក្នុងភូមិ រួមទាំងអ្នកស្រុកអ្នកភូមិជិតខាង ដែលរស់នៅខើចខ្វះខាតទាំងឡាយនោះផង។
នៅក្នុងពិធីប្រារព្ធបុណ្យប្រជុំបិណ្ឌនេះ អ្នកស្រុកអ្នកភូមិ បានជ្រើសរើស នំអន្សម ជាអត្តសញ្ញាណ ប្រចាំការប្រារព្ធពិធីនេះជាបឋម ដោយមូលហេតុច្រើនប្រការ ដូចជា៖

. ទីមួយ តំណាងភោគផល ដែលខ្លួនខិតខំប្រឹងប្រែងសន្សែសន្សំរកបានមក គឺ អង្ករជាតំណាងផលស្រូវ សណ្ដែកបាយចេកដូងជាតំណាងផលដំណាំចំការ សាច់ជ្រូកជាតំណាងផលនៃសត្វចិញ្ចឹម (បែបជំនឿវិញ្ញាណនិយម)
. ទីពីរ ទឹកចិត្តព្រះម៉ែ គឺស្រូវអង្គរ ដែលបានជួយផ្គត់ផ្គង់ជីវិតរស់នៅ របស់ពួកគេ (បែបព្រះពុទ្ធសាសនា គឺការស្គាល់និងគោរពគុណម្ដាយ)
. ទីបី ជាតំណាង ការបន្តពូជ បន្តជីវិត (ជាជំនឿបែបព្រហ្មញ្ញសាសនា ដោយយកនំអន្សមជ្រូកជាតំណាងភេទប្រុស នំអន្សមចេក ជាតំណាងភេទស្រី។ ក្រោយមក យើងមានការរួមបញ្ចូលបន្ថែម មាន នំគម ជាតំណាងភេទស្រី នំធ្មៃជាតំណាងផែនដី ។ល។)
. ទីបួន ជាដាស់តឿនស្មារតីសាមគ្គីភាពដ៏មុតមាំគ្មានរើសអើង ដោយបង្ហាញនូវទឹកចិត្តល្អ ចំពោះគ្នា ទៅវិញទៅមក មិនថានរណាជានរណាឡើយ (បែបស្មារតីនយោបាយជាតិនិយម)
. ទីប្រាំ ជាគឺការប្រារព្ធពិធីរំដោះចិត្តអោយលោះចេញ នូវសេចក្តីបាប នៅក្នុងខ្លួន ដោយការខិតខំកសាងអំពើល្អចំពោះខ្លួនឯងផង ចំពោះក្រុមគ្រួសារផង និង ចំពោះអ្នកដទៃផង (បែបពុទ្ធនិយម)
បវេណីនៃការប្រារព្ធបុណ្យប្រជុំបិណ្ឌនេះ គឺគេបានជ្រើសរើសធ្វើនៅក្នុងកំឡុងពេល ដែលប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរសម្រាកដៃទំនេរពីដកស្ទូង រង់ចាំស្រូវហុចផលដើម្បីច្រូតកាត់។

នៅក្នុងបវេណីប្រជុំបិណ្ឌនេះដែរ យើងឃើញមានបវេណីដ៏សំខាន់មួយ ដែលខ្មែរយើងសព្វថ្ងៃនិយមជាងគេ គឺពិធីបោះបាយបិណ្ឌ ដើម្បីរំលោះចិត្តបាបនិងចិត្តអកុសល ដោយការធ្វើបុណ្យ ចំពោះប្រេត អោយប្រេតបានស្គាល់ នូវបុណ្យកុសលនេះហើយ បានបែរមកលះចិត្តលះជីវិតជាប្រេត ដើម្បីទទួលកុសល បានទៅចាប់ជាតិជាមនុស្សប្រសើរនឹងគេវិញ។

អត្ថន័យ​ប្រពៃណី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​ និង​ ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​

តើប្រេតនេះជានរណា?
នៅក្នុងជំនឿវិញ្ញាណនិយម ប្រេត គឺជាវិញ្ញាណនៃខ្មោចតៃហោង ខ្មោចអនាថា និងខ្មោចអបាយភូមិ (ជាព្រលឹងរបស់មនុស្សដែលប្រព្រឹត្តតែសេចក្តីវិនាស)។ នៅក្នុងសង្គមមនុស្សជាទូទៅ បុគ្គលទាំងឡាយដែលប្រព្រឹត្តនូវសេចក្ដីវិនាស រមែងត្រូវគេកត់សំគាល់ ថាជាបុគ្គល ដែលមានវិញ្ញាណប្រេតគ្រប់គ្រងសណ្ឋិត។ ក្រោយមកគេកត់សំគាល់ បុគ្គលទាំងនេះ ដោយការនិយាយកាត់ខ្លីៗ ហៅថាប្រេតរស់។ ពពួកប្រេតរស់នេះ គេមានសំដៅទៅដល់ជនដែលប្រព្រឹត្តតែសេចក្ដីវិនាស មានដូចជា ពពួកចោរ ពួកជនបោក ជនពាលាអាវាសែ ប្រព្រឹត្តខ្លួនខុសហើយ ត្រូវគេកំចាត់កំចាយ មិនអោយចូលភូមិ ឬ ជាមនុស្សអនាថាខ្ចាត់ព្រាត់គ្មានទីពឹង ហើយដែលមិនចង់ធ្វើអ្វីអោយប្រសើរ ក្រៅពីការទារស៊ីតែម៉្យាង។

ហេតុអ្វីគេបោះបាយបិណ្ឌតែពេលងងឹតមុនថ្ងៃរះ? អ្នកស្រុកជ្រើសរើសពេលនេះ ដោយមូលហេតុច្រើនយ៉ាងដូចជា៖
. មិនអោយអ្នកធ្វើបុណ្យ មានការរើសអើងមុខមាត់ អ្នកដែលមកទទួលបុណ្យ
. មិនអោយប្រេតភ័យខ្លួន មិនហ៊ានបង្ហាញមុខ មកទទួលបុណ្យ
. អោយប្រេតមានឱកាសមកទទួលបុណ្យហើយ អាចត្រឡប់ទៅវិញ ចែកបុណ្យដល់កូនចៅក្រុមគ្រួសារមុនថ្ងៃរះ។ លុះដល់ពេលថ្ងៃរះឡើងហើយ ប្រេតដែលបានទទួលបុណ្យគ្រប់គ្នា ក៏បានទទួលនូវទឹកចិត្តជ្រះថ្លា ដោយបុណ្យ ឈប់វិលត្រឡប់ទៅរកជីវិតប្រេតតទៅទៀត រួចក៏នាំគ្នាទៅចូលរួមសាងអំពើល្អ កែខ្លួនជាមនុស្សល្អ រស់នៅជាមនុស្សល្អនឹងគេឡើងវិញ ដោយសុខមង្គល។

តើគេប្រារព្ធការបោះបាយបិណ្ឌដោយរបៀបយ៉ាងម៉េចខ្លះ?
គេប្រារព្ធពិធីបោះបាយបិណ្ឌដោយយកកន្ទេលទៅក្រាលនៅជុំវិញរបងវត្ត៨ទិស ហើយមានដាក់តម្រៀបខ្ទះធំៗ ឬ កន្តាំង កញ្ជើ ល្អី ដើម្បីអោយអ្នកបុណ្យ ធ្វើការចែកទាន ទៅតាមសទ្ធា ដោយមាន បោះ នំអន្សម នំបត់ នំធ្មៃ ពំនូតបាយ ឬ អាហារគោក ផ្សេងៗ ចូលទៅក្នុងខ្ទះ កញ្ជើ ល្អី កន្តាំង ដែលតម្រៀបជាជួរទាំងនោះ។ ធ្វើបែបនេះ គឺដើម្បីងាយស្រួល អោយប្រេតអាចលូកចាប់បានដោយដៃ កើបយកទៅផ្ទះ ចែកក្រុមគ្រួសារផង ហើយមានរបៀបមិនកំពប់ចោលទទេៗផង។ ម៉្យាងទៀត គេក្រាលកន្ទេលពីក្រោម កញ្ជើកន្ទាំងទាំងនោះ គឺសម្រាប់ទុកត្រងអាហារកំពប់ ដើម្បីទុកចែកឆ្កែឆ្មាអនាថាអោយបានឆីព្រមផង ដោយពុំមានការប្រមាថ ធ្វើអោយសត្វនាំគ្នាឆីអាហារពីដី ដូចថ្ងៃធម្មតាៗដទៃទៀតឡើយ ព្រោះថ្ងៃនេះ គឺជាថ្ងៃតម្កើងរាសីរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា រួមទាំងសត្វទាំងឡាយ ដែលបម្រើគ្រួសារក្នុងភូមិផង។ អ្នកស្រុកទាំងឡាយមានជំនឿថា គេមិនត្រូវអោយកំពប់បាយមួយគ្រាប់ ចោលទៅដីទេ ព្រោះជាភស្តុតាងនៃការមើលងាយព្រះម៉ែ ដែលនាំអោយអាប់រាសីកូនចៅ។

នេះគ្រាន់តែជាបំណែកជ្រុងមួយ ក្នុងបវេណីអត្តសញ្ញាណដ៏ប្រសើររបស់ខ្មែរយើង ដែលយើងគប្បីសិក្សា ពង្រីកស្មារតីគំនិតបញ្ញា និងចំណេះដឹង អោយបានកាន់តែទូលាយ ប្រសើរឡើង គ្រប់ៗគ្នា។ បើសិនលោកអ្នក មានអត្ថបទសិក្សាល្អៗ ទាក់ទងទៅនឹងប្រពៃណីនេះ សូមជួយចែករំលែក គំនិតនិងយោបល់ ដើម្បីសិក្សាពង្រីកបញ្ញាទាំងអស់គ្នាកុំបីខាន។ សូមអរគុណ!!
អត្ថន័យ​ប្រពៃណី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​ និង​ ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​

អត្ថន័យ​ប្រពៃណី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​ និង​ ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​

អត្ថន័យ​ប្រពៃណី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​ និង​ ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​

អត្ថន័យ​ប្រពៃណី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​ និង​ ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​

អត្ថន័យ​ប្រពៃណី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​ និង​ ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​
អត្ថបទនេះផ្ដល់សិទ្ធិដោយ៖ អ្នកស្រី កែវ ច័ន្ទបូរណ៍
សម្រួលនិងចុះផ្សាយ៖ kqube

  • អត្ថន័យ​ប្រពៃណី​ប្រជុំ​បិណ្ឌ​ និង​ ការ​បោះ​បាយ​បិណ្ឌ​已关闭评论
  • 19 views
  • Hide Sidebar
    A+
Publish on:2016/09/22  Category:ចំនេះដឹង
Tags: